Tanıdığım herkesten uzaklaşıyorum. Beni eskiden bilenler artık tanımıyor... Çoğuna kızgınım.. Çoğuna bu tacizi anlatmıştım. Hepsi hiç bilmezmiş gibi davranıyor. Çok tuhaf, bazen kendimi bırakıp onları düşünüyorum. Bilip de hiçbir şey yapmamak da kötü. O kadar unutuyorlar ki. Keşke ben de unutsam. Unutabilsem... Ben de hiç olmamış gibi hayatıma devam edebilsem. Ne garip . Benim dışımdaki herkes bunu yapabiliyor. Ne garip değil de ne acı bence... Başına bir şey geliyor, hayatını mahvediyor, ama o kadar büyük bir şey ki, etrafındaki kimse bunula baş edemediği için , seni yalnız bırakıyor. Oysa senin de tek istediğin birilerinin yanında olması.

Günün fotoğrafı (15 Haziran 2011)

 Bazen başarmak ve kaybetmek arasında gidip geliyorum bazen de rüyadan uyanmak ya da uyanmamak arasında. Günde eğer esrarlı bir sigaram olursa daha erken kalkıyorum yoksa daha geç. Çünkü  esrarın bilinmezliği  hayatı daha katlanır kılıyor. 

Tv ya da radyo ya da sosyal medya. Nasıl baş edeceğiz bu sosyal medya canavarlarıyla… Eski dostlar, adlarına sözler verilmiş ama hiç tutulmamış …. Kendimizi iyi hissetmek uğruna .

E o zaman geriye kalan bir tek şiir

Tevekkül

Herkes ne kadar hazırmış

Herkes ne kadar hazırmış bu yeni düzene. Korona falan ... herkes bir online derste, sosyal medyada mutlu ve üretken. Sanki bir tek benim yataktan zor kalkan, yarın ne yapacağını bilmeyen zoom toplantılarında azap çeken ...

Everyday is like sunday
Everyday silent and grey